mm 17 11.3

Het onderzoek.

 De nacht in een kelder met stapelbedden. Voor als de garde op bezoek was. Na een in zwijgen gedompeld ontbij nam Verna  de leiding. Ze waren ontsnapt aan een aanslag. Waarvan zoj een vermoeden had. Wat het einde van Chiavel was geworden. Waaraan ze allen min of meer schuldig aan waren. Burton met zijn diefstal van dat dagboek. Kervin met z’n marketing. Estrice met verzonnen kanttekeningen om deze aanslag uit te lokken.

‘We zitten nu in een val waarvan Handhaving geen sporen mag vinden, willen we daar ongeschonden uitkomen. ‘Ga eerst kijken waarin Chiavel is verdwenen. Samen met Ishma en Kervin’,

Het water in hwt bad dat roerloos was. Die luchtbelletjes inderdaad vverbeelding. Verna die een kast met handdoeken liet open draaien met de afstandsbediening. De deur naar het bedieningscentrum van het systeem was. Ishma die het onderzocht. Zo te zien rij simpel met op een lessenaar een computter, die aan stond. De kamer met aan het eind een trappenhuis naar beneden. Waarmee ze uitkwamen op een plato met zicht op de onderkant van het bad. Een schakelaar ter verlichten. Vier vijzels die de twee helften van de bodem ondersteunden. Grendels die ze afsloten. Verder naar beneden een kelder een bak een met een schuif voor de schacht onder het bad. Gevuld met stenen. ‘Klaar voor een volgende liquidarie’ merkte Verna op. ‘En met geen enkel bewijs van die van gisteren. Chiavel vermengen met een partij stene’.

Achter de bak lag een bunker, eveneens gevuld met stenen. Door een schacht omhoog kennelijk gevuld. Met een zeef waardoor te klein puin viel. Een trqp naar boven bracht ze op een berghelling met puin. Waar ook de schacht op uitkwam en een rooster die dat alleen kleinere stenen doorliet. Weer terug naar het trappenhuis. Dat eindigde op een rooster. Met schakelaars ter verlichting van waar ze stonden. Bven een vijftig meter diepe grot. En voor een ronde matalen trechter. Waarin een beek verderop via een goot water loosde.

‘Daarin is Chiavel vemengd met stenen en water verdwenen’. Door de vloer van het rooster was te zien waarop de trechter uitkwam. Een uitvergrote kerkentrekker. Een in die vorm metalen buis. ‘Het principe van een kogelmolen’, vertelde Ishma Kende ze van een staalbedrijf waarin ze staalslakken vermaalden tot cement. Hierin was hij dus vermalen en met water weggespoeld.

Er hinf een ladders waarover ze naar beneden de grot in konden. De vermaalmachine die het water loosde op een goot naar eem opening met daglicht. Daar op een een waterval van een riviertje. ‘Hier is Chiavel dus spoorloos met de natuur vereningd’, onstateerden ze.